Popsterren en het redderscomplex

Lieve Rolf,

Niet al te lang geleden was ik bij een concert van Bright Eyes, de band achter Conor Oberst – een poëtische en emotioneel instabiele singer-songwriter die er op dertigjarige leeftijd nog steeds uitziet als een verdwaasd jongetje. Het concert was nauwelijks begonnen of er werd al een meisje de zaal uit gesleept. Flauwgevallen. Er zouden er nog zeker vier volgen. Een vriend merkte op: ‘het lijkt wel of we bij Justin Bieber zijn.’

Wat is het aan popsterren dat meisjes zo hysterisch maakt? Bij een Justin Bieber is de aanbidding van tienermeisjes begrijpelijk: die jongen is een kruising tussen een puppy en een Disneyprins, hij zingt met zuivere stem romantische liedjes die een licht seksuele connotatie hebben, en hij kan dansen. Een veilig, ongecompliceerd object om op afstand opgewonden van te worden. Maar bij populair geworden rock- of folkmuzikanten is iets anders aan de hand. Ooit begonnen uit een oprechte liefde voor muziek, weten velen niet wat hun overkomt als ze succes krijgen. Net als een deel van hun oorspronkelijke publiek lijken ze vaak te denken dat populariteit en artistieke integriteit niet samengaan. Ze vluchten in een drugsverslaving, terwijl de verkoopcijfers blijven stijgen.