De vrouw van 70000

Lieve Emy,

Ik weet niet of je het mee hebt gekregen, maar de afgelopen week viel me op in het nieuws, op het internet en in de kranten: vrouw belt ex-vriend 70000 keer. Mijn eerste, toch vrij primitieve reactie was: waar is het met die vrouw misgegaan?

Doorlezen leerde dat het ging om een vrouw van middelbare leeftijd die haar (veel oudere) ex in vier maanden maar liefst 70000 keer had gebeld. 70000 keer! Als je ervan uitgaat dat er 120 dagen in vier maanden gaan en dat je op een gemiddelde dag 12 effectieve 'beluren' hebt (je moet toch eten, boodschappen doen, douchen, slapen) dan bel je 48,6 keer per uur. Dat is je telefoon grofweg iedere minuut het commando 'bellen' geven!

Popsterren en het redderscomplex

Lieve Rolf,

Niet al te lang geleden was ik bij een concert van Bright Eyes, de band achter Conor Oberst – een poëtische en emotioneel instabiele singer-songwriter die er op dertigjarige leeftijd nog steeds uitziet als een verdwaasd jongetje. Het concert was nauwelijks begonnen of er werd al een meisje de zaal uit gesleept. Flauwgevallen. Er zouden er nog zeker vier volgen. Een vriend merkte op: ‘het lijkt wel of we bij Justin Bieber zijn.’

Wat is het aan popsterren dat meisjes zo hysterisch maakt? Bij een Justin Bieber is de aanbidding van tienermeisjes begrijpelijk: die jongen is een kruising tussen een puppy en een Disneyprins, hij zingt met zuivere stem romantische liedjes die een licht seksuele connotatie hebben, en hij kan dansen. Een veilig, ongecompliceerd object om op afstand opgewonden van te worden. Maar bij populair geworden rock- of folkmuzikanten is iets anders aan de hand. Ooit begonnen uit een oprechte liefde voor muziek, weten velen niet wat hun overkomt als ze succes krijgen. Net als een deel van hun oorspronkelijke publiek lijken ze vaak te denken dat populariteit en artistieke integriteit niet samengaan. Ze vluchten in een drugsverslaving, terwijl de verkoopcijfers blijven stijgen.

De (on)gelukkige single

Lieve Emy,

Laatst had ik een gesprek met mijn oom, de broer van m’n vader. We stonden samen te roken en hadden het over het verschil tussen zijn generatie en de mijne. Een van de grootste verschillen bleek dat hij een generatie individuen op ziet groeien die steeds langer single blijven. Dit komt volgens hem door een grotere zelfredzaamheid, ingegeven door een grotere verantwoordelijkheid voor het inrichten van je leven, een verantwoordelijkheid die al op jonge leeftijd een scala aan keuzemogelijkheden biedt. Dit maakt kiezen in het algemeen en kiezen voor een partner in het bijzonder lastig(er): hoe meer keuzes je hebt, hoe meer opties je moet afstrepen, hoe groter de angst om een verkeerde keuze te maken.

Liegend verleiden

Lieve Rolf,

Afgelopen maand heb ik het verschillende keren meegemaakt: ik ben in een café en een jongen probeert me te versieren, alles gaat goed tot de vraag komt wat ik doe in het dagelijks leven. Heel even twijfel ik, dan vertel ik dat ik nu met een tweede master bezig ben en dat ik overweeg te promoveren. Na die woorden is de teleurstelling bij de jongen bijna voelbaar. Er worden geen telefoonnummers uitgewisseld.

Bij zo’n situatie moet ik altijd denken aan de jongen die me zei dat hij zich een man wilde voelen, en een vrouw zich een vrouw wilde laten voelen.

De rebound

In Mei werd deze gedachtenwisseling in De Uitvreter geplaatst. 

Lieve Emy,


We hebben het er in onze afgelopen briefwisselingen nog niet over gehad, en het moet er toch maar eens van komen: ik wil je graag iets vragen over de rebound, een bekend fenomeen in het liefdesleven van een jonge vrijgezel op zoek naar ware liefde. Dit is het voorbeeld.

De regels en het spel

In April publiceerde De Uitvreter de volgende briefwisseling. 

Lieve Rolf,

Dat de liefde je overkomt is een mooie droom, een romantisch ideaal, maar misschien boven alles gemakzuchtig. Vrouw struikelt, man vangt haar op, één gedeelde blik en daar is de liefde al. Zo zien we het graag. Noem me een calvinist, maar ik denk dat je voor de liefde moet werken. Verliefdheid kun je tot op zekere hoogte maken, als je de juiste ingrediënten hebt.

Sprookjes

Dit is ons stukje geplaatst in het maartnummer van De Uitvreter.

Lieve Emy,

Als ik aan de liefde denk, dan denk ik aan de ware liefde. Een toekomstdroom, een aangeleerde gedachte, de hoop op iemand die mijn leven aangenamer maakt.

Maar is de ware liefde geen illusie? Ik denk dat de ware liefde vooral de behoefte is aan erkenning, de behoefte aan iemand die zegt: ‘wat ben je toch een lekker ding’ of ‘wat zit je haar leuk’ of ‘niemand is zo slim als jij’. Vooral die laatste optie spreekt me aan.